"Tekstyl" - Pracownia Materii Literackiej ::..

Myśli liryka

2010-12-09T15:30:00.005+01:00

W przypływie boskiego szału,
Co przybywa z blaskiem księżycem .
Wylałam na papier ton jadu
I kolory własnych flaków.

Ha!Popełniłam improwizację!
Czy wielką?
To się okaże dnia następnego
Jak mnie już bóg i szał opuści
I wczorajsze wino wytrzeźwieje

Bóg już polazł
Ja słucham "Kazika"
A zegar tyka
Zegar wersów dotyka
Taka to- myśli -liryka

samo

2010-12-04T19:52:00.000+01:00

samo się
tność poja
wiła

dnia będą tem
trochę cego mię
szarego mos dzy

innymi wartymi wschodu

Reh

2010-11-12T11:36:00.002+01:00

każdym oddechem
świadomym
powietrza

otulam Tobą płuca
dwadzieścia jeden razy na minutę
topnieję powoli
z zapominania
bo już zapominam

muszę Ciebie szukać
w szepcie powietrza
mieszasz mi się z tym powietrzem
które Cię nie znało
- ale przecież trzeba

każdym oddechem
( być ) świadomym
powietrza

21.10.2010

2010-10-21T16:31:00.006+02:00

Uwaga, podaje się wszem i wobec do powszechnej wiadomości, iż w dniu dzisiejszym na mocy nadanej nam przez Radę Starszych MDKu:
-WRÓCILIŚMY DO WAS!
A więc, wzywamy wszystkich Warsztatowiczów - byłych, obecnych i przyszłych - do powrotu, przyjścia i nadejścia. Ci, którzy wiedzą, niech piszą i zamieszczają na blogu swoje teksty. Ci, którzy nie wiedzą zaś, niech przybędą na Warsztaty, to się dowiedzą. Witamy Was wśród żywych i piszących. Czekamy, aż los, przeznaczenie, fatum czy jak tam go zwać, sprowadzi Was na Warsztaty. Czekamy całą kompanią we wtorki i czwartki od piętnastej do do szesnastej trzydzieści.
Niech twórcza moc będzie z Wami, a Wy bądźcie z nami!

***

2010-02-28T14:55:00.000+01:00

przy Tobie
nie muszę się wstydzić
zbyt jasnej skóry
za długich rzęs

mogę boso
po podłodze
szeptać Ci

przelatują jasne ćmy
łuszczy się światło z grzejników
a my wnikając w siebie przez skórę

nie mówimy

dialog nieudany

2010-02-27T08:22:00.002+01:00

ten letni napój pokrywa moją planetę
błękitną lub zieloną, zależnie od patrzenia
nie odbierzesz jej pływu i wpływu

te perkalowe markizy tylko trochę odbijają twoje światłocienie

na łące makówek siedziała dziewczyna
gdzieś obok burzykiel pogryzał jej stopy
w niczyim oku nie było zdziwienia

w astralnym oceanie amoniaku
coś mówi identyczne słowa
moje
twoje
i nie twoje

jak do tego doszło

2010-02-27T08:22:00.001+01:00

zaczerwieniony pułap
puch - nie do pojęcia
rzęsy bez chrzęstu bez szans na przyszłość

nie ma polany
są wraki samolotów wnętrza industrialne
a gdzieś nad ranem może piwnica
grzechu po sufit może gęściej

jak do tego doszło

*** ("nie mówimy ani słowa")

2010-02-25T19:35:00.004+01:00

nie mówimy ani słowa
i to dobrze

bo przecież słowa składają się z literek
które wymyślił kto inny

naszym językiem
ciężko się posługiwać

ale warto zgłębić
kopalnie frazeologii
tomy słowników tematycznych
i gramatyki soczyście opisowej
a także skomplikowaną naszą składnię

choć instytut mówi że to akurat betka

A. #3

2010-02-25T19:35:00.003+01:00

jeśli wyrzekniemy się rajskich ptaków z dymu
nasze ramiona okryje kaszmirowy szal
wybierzemy jego zapach

i będziemy jeść
i jeść

A. #4

2010-02-25T19:34:00.001+01:00

może warto spróbować
chwycić każde z marzeń za włosy

wgryźć się w skórkę pomarańczy
miast zachowawczo ją podrzucać

wstyd

2010-02-25T19:31:00.001+01:00

ktoś nic nie powiedział
ktoś szukał słów
idiota
ktoś szukał argumentów
przebierał palcami w miałkości rozumu

patrzyli na jedną i tę samą chwilę
zdarte kolano
powieki opuszczone
smarki mocz

nie chcę znać słowa
w którym by zawarto sumę całego wstydu

Porządek potrzebny!

2010-02-21T11:37:00.002+01:00

W ostatnim czasie podczas kontemplacji zawartości niniejszego bloga, dostrzeżono pewne nieścisłości w konstrukcji graficznej i nieład wyzierający z każdego kąta. Wystosowana zatem zostaje petycja o odświeżenie szaty graficznej oraz uporządkowanie ogólnie widocznego rozgardiaszu.
W razie braku jakichkolwiek zastrzeżeń w ww. kwestii, sprawa zostanie podjęta niezwłocznie.

PS.:Blog warsztatowy coraz szybciej pogrąża się w mroku zapomnienia. To są nasze literackie dokonania, o które powinno się dbać, a nie traktować jak (odpowiednie wpisać samemu). Proszę o dyskusję na ten temat, lub ( w przypadku braku dyskusji)niemą aprobatę na uporządkowanie i archiwizację obecnych postów.

2010-02-02T22:52:00.001+01:00

„Willst, feiner Knabe, du mit mir gehn?”
Wolfrang Göthe „Erlkönig”

Na ustach zostają mi nuty Twojego zapachu
znam już jego smak
gorzki akord alkoholu

przymykam na moment powieki
przez sen czuję-
to tylko kwiaty
to kwiaty a nie Ty

noce zdarzają się bardzo rzadko
pachnące jaśminem i opium
pachnące rumiankiem mojej skóry
noce zdarzyły się dwie

chcesz, słodki chłopcze,
czy chcesz iść ze mną?

Odpowiada mi jasny błysk na dłoni
tak jak tego chciałam

27 stycznia

2010-01-29T20:29:00.001+01:00

pomiędzy stajnią dla konia
śmierci
śpimy we trzech
głod-mord i katorga

otwieramy dżumiaste dymnice
skalpelem w kolorze wschodzącego słońca
a potem
dla niepoznaki
przysypujemy go palonym wapnem

idziemy do krematoriów
a tam
bawimy się w chowanego

granica zabawy
to nienawiść
i człowieczeństwo

pamięć
pamięć
doświadczenie

A-song

2010-01-19T21:23:00.000+01:00

Mojemu mężczyźnie
biel mojej bielizny
przypomina żagle

śmieję się z tych wspomnień
w nich ja jestem Galerą
z kolorem włosów w zachodzie słońca

prześcieradła unoszą się wysoko
wybrzuszone wiatrem
jak samotne matki
na języku czuję sól

ten nasz taniec
dwóch cieni chwytania się za ręce
zaczynamy od nowa

falami
czuję
przypływa

Głodowe Igrzyska

2009-12-30T10:45:00.001+01:00

Czerwcowym kwieciem obsypana
jest klinga mego noża
udaję, że to kwiaty
nie widzę krwi
szczęśliwy, bo jesteś tutaj
chyba mnie nie dostrzegasz
nie rozumiesz, co chcę Ci przekazać
ale to nic
wystarczy, ze jesteś obok
twoja głowa na mym ramieniu
i ciepło w naszym śpiworze

A. #2

2009-12-29T12:18:00.001+01:00

czasem z racji póznej godziny
musze urywac
- do jutra -
twój glos

potem w mojej samotnosci
najezonej s z e p t a m i i trzaskiem

prosze. niech. wiatr.

bawisz sie ogniskowa moich mysli

2009-12-25T13:05:00.001+01:00

W granatowych rekawiczkach stała smierć na przystanku,
omotana szalikiem zakreslała krzyzyki na karteczce
-ta już dziś, a ten jeszcze jjeden dzień.
Była ładną kobietą o pustych oczach,
na tym przystanku czeka sie na tramwaj, tłumaczyła
kobieta pewnej dziewczynce.
Wielu z nich jedzie na Basztową,
my wysiadamy wcześniej,
a dla niektórych to podróż na kres zycia
po kolorowych ulicach Krakowa

***

2009-12-16T14:22:00.000+01:00

drobną rosą płonie
babie lato
poruszane mysimi ogonami
kreski jak pod oczami
z tuszu i cienia

henną ozdabiam ciało
które jest tylko trochę ciemniejsze
niż w dniu w którym je poznałeś
bardziej niecierpliwe

kiedyś krzyczałam w nocy
zbudzona z czarnego snu
który za każdym razem wracał
śniony od końca

teraz nie krzyczę przez sen
zamykam usta w twoich dłoniach

babie lato
wirując na wietrze
wplątuje nas w siebie

niebo

2009-12-14T18:54:00.000+01:00

widziałem wielkie niebo

z bliska widać wyraźnie
ostro
kłująco

nie nakładasz filtru
to dobrze/choć tyle

zostaną tylko moje przekłamania

widziałem niebo tak wielkie
że sama idea horyzontu
była niedorzeczna

Jak Marylin

2009-12-14T12:46:00.000+01:00

Ubrana tylko w perły i chanel nr 5
stoję przed lustrem i wodzę dłońmi po swoim ciele
Lekko przesuwam palcem po lini bioder
moje ciało jest młode, jędrne
wciąż gotowe na dotyk mężczyzny
powiew chłodu przywołuje dreszcze
każda wklęsłośc i wypukłośc na moim ciele
jest warta poznania
Tak...
Chcę się kochać

Jezioro

2009-12-14T12:38:00.001+01:00

Czy gdybym próbowała sięteraz zabić uratowałbyś mnie?
Przecież, to niemozliwe.
Ty potrafisz pływać i nie pozwoliłabyś,
żeby woda wdarłą Ci sie do płuc.
Wszystko jest mozliwe, zrozum
Ja zawsze chciałam umrzeć młodo.

Ty jesteś drogą...

2009-12-06T19:47:00.000+01:00

droga nam idzie pokornie
i wolno
spokojniej

na progu
nie było kurzu
nawet liści
nie było
na progu

dziką różą pachnę dzisiaj
z palcami pełnymi twojego zapachu
trzymam mocno
żeby nie wylać
kropelka spadła
w trawie wyrosną łabędzie

na prawej stronie mostu
pod spodem
ziarna piasku
same się rozsiewają

przynosi je wiatr potem
na progu
zamiatam

*** (Nie mówimy ani słowa)

2009-12-06T11:46:00.000+01:00

Niektóre kobiety wolą mężczyzn

2009-11-29T17:37:00.002+01:00

znam tak dobrze
Twój ciepły zapach
który mi w palcach zastyga
brzmieniem opium i jaśminu

bliżej Ciebie jestem
słysząc już jedno bicie
jeden szept skupiony w oddechu

jestem

żebym Cię mogła podnosić
kiedy upadam
żebym Ci mogła przypomnieć
kiedy zapominam
żebym mogła nad Tobą czuwać
kiedy zasypiam

a w tym podnoszeniu, przypominaniu i czuwaniu
ciągle próbować wierzyć
ciągle próbować przetrwać to
kiedy upadam, zapominam i zasypiam

Konkurs "Piórem malowane"

2009-10-31T09:23:00.001+01:00

Regulamin i informacje, myślę, że warto spróbować.

(dodał Wiktor)

2009-10-27T19:23:00.001+01:00

Powiedz, że marzenia
nie odbijają się
tylko w kałużach.
Że nie chłodzą się w cieniu,
kiedy ja usycham na słońcu.
Powiedz proszę,
że wytrwam
bo jakoś tak...
dziwnie
jestem ze stali.

2009-10-02T20:56:00.000+02:00

Prawda.

W delikatnej sukience,
Stąpasz boso w mym sercu,
Twe małe stópki ubrudzone trawą,
Wydeptują Twoją twarz,
A śpiew nadaje błysk twym oczom.

Konkurs Poetycki Ogrody Jesieni

2009-09-24T16:18:00.001+02:00

Zagraj mi dziś przyjacielu

2009-09-01T20:19:00.002+02:00

Czy my się znamy czy tylko chcemy się znać?
Lata mijają - to już cztery.
Owszem, znam twoje hobby, ulubiona muzykę
i wiem, że lubisz pierogi.
Ale nigdy nie słyszałam jak grasz na fortepianie.
Nie wiem, czy oblizujesz się po mleku,
ani jak rano zakładasz kapcie.
Nigdy nie czytałeś moich wierszy,
nie widziałeś jak się krzywię czesząc włosy.
Zagraj mi dziś przyjacielu tę melodię na fortepianie,
która powie, co o mnie myślisz

Komar?

2009-09-01T20:16:00.002+02:00

Ty krwiopijco obłudny, wredny i paskudny!
Precz od mych dłoni, rąk, nóg i skroni!
Precz brzęczący, wciąż latający!
Jak wrzasnę, w końcu trzasnę!
Tak nie wstaniesz z podłogi!
Na swe chude nogi.

Szukaj. Szukaj siebie

2009-09-01T20:13:00.003+02:00

Czy chce Pan, abym była grzeczną dziewczynką?
Toteż proszę bardzo.
Zaraz włożę sukienkę z kokardą.
A może niegrzecznej Pan potrzebuje?
Już ostrzę pazury i gotowa jestem na łowy.
A może chciałby mnie Pan taką jaką jestem - mieszaną.
Inną zależnie od okoliczności.
Taką mnie Pan poznał i polubił przecież.
Pastereczkę z wilczymi kłami

2009-08-25T13:06:00.001+02:00

jestem.
za bardzo zamknięta.
zbyt pewna, że wygram.
chodź,
odsłoń mi twarz.
będę naga szła
zatłoczoną ulicą,
żebyś zobaczył,
że wiem
czego chcę.

***

2009-08-23T20:49:00.001+02:00

uważnie słucham
kroków
puszczanych po podłodze
cicho
w naszą stronę

zatrzymuję bicie serca
żeby usłyszeć
i nikt nie mógł nas więcej
niepokoić

muszę być czujna
już raz mi cię zabrali

moja polana

2009-07-03T23:05:00.002+02:00

na mojej polanie nie słychać nic
prócz niewiele mówiącego trzasku ogniska
a ci trzej siedzą dookoła i jedzą
i jedzą
i jedzą
i cieszą się i nie myślą o której trzeba wracać

palimy w ognisku książki które udają stare
a nie są
i suche krzaki agonii

na mojej polanie
wszystkie ptaki umilkły
tylko patrzą
i krążą
ale odlecą i nie będą patrzeć
(jak je ładnie poproszę)

i kwiaty więdną
prócz tych żelaznych oczywiście
i są starzy bogowie
i młodzi ludzie

na pewno nie na odwrót

a zapach powietrza jest taki
jak to wyrazić
ma coś w sobie niebieskiego ale nie do końca

trzask
trzask

pękają pieczone w popiele ziemniaki

2009-07-03T23:05:00.001+02:00

nikogo nie obchodzą
nasze chmurne czoła
i obrywamy uschłym pytaniem
co jest?
źle się czujesz?

idziemy trochę chwiejnie
omijamy latarnie
i nie oglądamy swoich odbić
w wystawach

trampki nasiąkłe wodą
kałuże nierzetelne
plask plask plask

a może
sam nie wiem
może chcielibyśmy coś powiedzieć
wykręcić nawilgłe zwoje
ciemnopurpurowych szmat

a może
pochylamy głowy
z rozmokłym marzeniem
dużego gładkiego kamienia
rozgrzanego nienachalnym słońcem

gdzieś na trudnej do odnalezienia polanie

i tam leżelibyśmy
obok schną połatane ubrania

nasza nagość byłaby cudowna
nasza skóra byłaby świetlista

może właśnie tego chcemy

sześć guzików

2009-07-03T23:03:00.000+02:00

nawlekam guziki
te przezroczyste
sztuk sześć
to bez ciebie
jeden zielony
bo tak mi wtedy

lecz to sen
i to krótki
jakieś pół metra

w końcu pęknie i się skończy
wysoka nuta twojego zapachu
i dwuliterowy wyraz twarzy

ty

Opowieść o nas.

2009-06-16T19:30:00.000+02:00

Zabrałaś mi wszystko…
nadzieje, spokój i jeden, jedyny płatek
z bukietu miłości który dostałem w życiu,
Myślałem, myliłem się…
Bóg nie wysłuchał mych modłów,
Zawiodłaś mnie, a może ja zawiodłem Ciebie?
To już nie istotne…
Chodź nadzieja mych zmysłów rozpłynęła się w nicości…
Pozostanie twoje słowo wyszeptane do ucha,
Na dobranoc, jednak bez szczęśliwego ranka…

Miłość

2009-06-16T19:25:00.002+02:00

Do niedawna myślałem, że miłość to ptak…
Barwny jak tęcza, który lata w przestworzach czasu,
Omijając los, by raz na jakiś czas wstąpić w nasze progi,
I dać nam trochę radości.
Dawniej tak myślałem…
Teraz już wiem, dzięki tobie kochana,
Że miłość to wrona, czarna jak smoła,
Która przybywa do naszych domów,
Żeby omamić nasze zmysły chwilowym spokojem,
By następnie wydziobać serce, które wciąż bije
Tłocząc rozpalona fikcjom krew…
Od niedawna tak myślę…

2009-06-08T19:59:00.001+02:00

Mogłabym napisać
albo zagrać
wymruczeć
lub wydmuchać
i powiedzieć
że tak
na pewno
tęsknię
i że chcę powrotu
chcę powrotu
i że wiem
wiem że
już nigdy
tak
nie będzie.

2009-06-08T19:49:00.000+02:00

Jestem tu.

A właściwie wciąż na zewnątrz.

Czuję chłód

wiatr zatrzymuje się przede mną

i dmucha mi w twarz

chciałabym tak stać

ale ciebie już nie ma,

chciałabym wejść do środka

ale nie wiem jak,

przyjdzie mi zginąć na wietrze

nie ustoję

nie zasnę

nie ruszę się

nie spojrzę ci w oczy.

***

2009-05-13T20:39:00.003+02:00

pomiędzy jednym a drugim
głębszym
razem

jesteśmy jeszcze
niedotykalni
na zielono

otwieram oczy żeby
zamknąć
powieki

na wieki
wieków
wieka

niepełnego

2009-05-12T17:11:00.002+02:00

Pod prawdziwą twarzą,
Ukrywa się kto inny.
Blaszany, zimny pusty
Odrzucony nawet przez Boga.

Pod ludzką twarzą,
Twarz potwora,
Oczy fałszywe,
Zakłamane rysy.

Pod ludzką twarzą,
Ukrywa się on.

Podwieczorek literatki przy akordeonie

2009-04-30T16:27:00.000+02:00

Luzak

2009-04-19T20:45:00.000+02:00

Z czym do ludzi?! No, z czym do ludzi? Ehh, szkoda już słów na Ciebie. Myślisz może, że to parszywą rozmamłaną gadką wyrwiesz kogoś? Co? najwyżej drzewko z korzeniami. Choć może i na korzenie ci zabraknie. Trochę życia, zainteresowania, energii. Że jak? Nie, no weź przestań, nie dobijaj mnie człowieku. Ja atakuję, ja cię dopiero mogę zaatakować i to tak, że się z podłogi nie pozbierasz. Zresztą znasz mnie. A jak niedokładnie to poznasz. A teraz prostuj kręgosłup, umyj zęby i przeczytaj coś mądrego, to może cię jeszcze zresocjalizujemy. Choć jak tak cię obserwuje, to chyba niereformowalny jesteś. Weź się w garść, nie bądź emo, podciągnij te wąskie spodnie i idź. Biegnij przed siebie aż braknie tchu, póki nie zobaczysz słońca. Jak upadniesz to tyłek w górę i więcej gazu, w stronę szczęścia.

To wszystko było zbyt trudne...

2009-04-07T15:37:00.002+02:00

To wszystko było zbyt trudne. Mała dziewczynka siedziała na hamaku i kołysała lalkę, którą dostała od rodziców, kiedy wyjeżdżali. Niańką była babcia. Zły potwór którego tak nie lubiła, aczkolwiek wiedziała, że ma tylko ją. I lalkę rzecz jasna. Zawsze ją coś gnębiło. Jednak nigdy o tym nie mówiła babci. Babcia czasem opowiadała jej bajkę, ale ona musiała iść w tedy szybciej spać.
- No, Am, już czas do łóżka - zawsze powtarzała zaraz po bajce.
Am nigdy nie lubiła chodzić spać. Zawsze chciała siedzieć całą noc i oglądać gwiazdy myśląc, czy rodzice patrzą na to samo. To było trudne. Przychodzili do niej kuzyni, którzy naśmiewali się z jej marzeń. Chciała spotkać rodziców, a to było dla nich głupie. Biedne, bezbronne dziecko biegło do pokoju rodziców na samej górze i kładło się na łóżku wypłakując łzy na starą, jeszcze po nich ciepłą poduszkę. Am zawsze tam biegła, gdy tęskniła.
W końcu sytuacja ją przerosła. Dziewczynka uciekła. Nie chciała dłużej patrzeć na złą babcię grającą cały czas w pokera i wzbogacającą się. Nikt na nią nie patrzył. Ucieczka nie miała wzbudzić zainteresowania wśród rodziny, lecz była sposobem na spełnienie marzeń. Popatrzenia na gwiazdy i myśleniem. Banalne marzenia małego dziecka, a jednak tak dużo znaczące. Nikt nie miał pojęcia, jak bardzo. Gdy znalazła się na polanie całej w stokrotkach i widokiem na niebo, położyła się. Słońce zachodziło za horyzont, było coraz ciemniej i zimniej. W końcu gwiazdy się pojawiły. Am położyła obok lalkę i z kieszeni wyciągnęła zdjęcie rodziców...

Zamknij oczy...

2009-04-07T15:34:00.001+02:00

Zamknij oczy
śnij śnij
Opowiedz bajkę
niech trwa niech trwa
Idź ku lepszemu
szczęściu szczęściu
Może to
początek początek
A może koniec
być być

***

2009-03-31T15:39:00.002+02:00

Dzięki za nadchodzące dni. Za to że nie wiem kiedy
przenikną wielkie radości, chwilowe burze;
a ja mam ochotę jeszcze niejedno zrobić. Wciąż...

Dziękuję że nie wiem kiedy płuca wypełni tyle powietrza
że aż zaboli. Piękne są chwile kiedy
pozwalasz mi witać nowych ludzi, wypatrywać przyjaciół

Po coś każesz wytrzymać trudne chwile, może są dla ciebie
najbardziej wartościowe. Może to tylko źdźbło w oku które
wkrótce usuniesz. Nic nie będzie bolało i wszystko znowu będzie możliwe.

2009-03-04T15:18:00.003+01:00

"Małe tęsknoty"

2009-02-22T23:36:00.001+01:00

Tęsknię za Tobą wieczorami,

kiedy wiem że dawno śpisz,

gdy odwracasz się plecami,

brak mi Twojego uśmiechu,

idąc widzę tylko jedno oko,

Ściskasz mocno moją dłoń

przez chwilę nie jestem sam.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

więcej tutaj

2009-02-22T15:09:00.001+01:00

Cudowne dzieło sztuki-
twoja i moja egzystencja
mały manifest przeciwko śmierci
zdolność do zbierania barw
idea bycia żołnierzem
chęć poznania światła koloru i cienia
kompozycja z róż
wszechwładność i niemoc
sprzeczna koncepcja bycia człowiekiem

2009-02-19T19:12:00.001+01:00

I myślisz, że co?
co
co
co
myślisz, że nie pamiętam?
pamiętam
pamiętam
pamiętam
Trzy słowa nie wymażą grzechów
grzechów
grzechów
grzechów
Bo kijem wierciłeś w duszy dziurę
dziurę
dziurę
dziurę
A krew ciekła mi po twarzy
twarzy
twarzy
twarzy
Dziś mój śmiech dźwięczy po lesie
lesie
lesie
lesie
A jeszcze głośniej się będę śmiać z twych ran
ran
ran
ran
Gdy ktoś mnie przytuli do swego serca
serca
serca
serca
Już dziś śpię przy nim spokojnie
spokojnie
spokojnie
spokojnie

2009-01-28T22:19:00.002+01:00

Na papierowych skrzydłach latałam
Z motylem na wyścigi
Podawałam dłoń
Bo pomoc jest potrzebna
Otworzyłam ramiona
Choć nie tylko dobro przybiegło
Uśmiechu promienie w dzień pochmurny
I w wiosennym płaszczu na wietrze

Butoh

2009-01-22T23:38:00.002+01:00

Przypięta do fal
za dłonie nadgarstki stopy
zaczepiona o samo dno wody
palcami szukam ciepłych żył morza

to z wewnątrz wypływa do środka
wypływa pomału każdą próbą oddechu
i teraz już naprawdę nie wiem kto był pierwszy

woda zagłusza złożony organizm myślenia
wsiąka w oczy które już nie chcą płakać
zapala i gasi wspomnienia

zatoczyło koło
i dalej jeszcze więcej mniejszych
promieniście tam gdzie wpadły ciężkie kamienie
rosną rosną dookoła siebie
a ja już naprawdę nie wiem jak to bardzo dawno temu było

http://www.stowarzyszeniesla.pl/Inne.html - Wyłowione siecią

2009-01-20T16:58:00.001+01:00

Do starych poetek

Poetki, poetki, piszecie swoje wiersze w sto sekund, bo tyle trwa napisanie pięćdziesięciu słów. Potem pracujecie nad tekstem, niektóre z was w domu, inne w ogrodzie (kto z was pracuje w piwnicy?) przez trzy miesiące, może przez dziewięć. Z mozołem usuwacie kilka liter na tydzień. Toż to pogrzeb za pogrzebem. A to cudne brzuchate B, a to rozdziawione naiwnie C, a to uśmiechnięte U. Szkoda ich. Każde jest piękne samo w sobie. Całe słowa są wycinane przez okrutne pracownice nad tekstem. Trzeba rozstać się z płodem natchnienia, z niewiniątkiem niepokalanym przez publiczny osąd, z rdzeniem nie pieszczonym nigdy cudzym zmysłem, z końcówką nie dotykaną nigdy przez łapczywe łapska konkursowych koneserów. Jakież to męki twórcze, jakaż harówka! Lecz oto wreszcie rodzi się arcydziełko, perełka, cekin na sukni Poezji. Brawo, byliście arcydzielne, ludzkość wam tego nie zapomni, ludność okaże się niewdzięczna. Zostaje trzydzieści słów.

Nadchodzi więc konkurs i pojawia się wiersz, gotowy finalny, z wylanej foremki i z dorobionymi uszami. Dajmy na to taki:

Konkurs poetycki „Kupa Nęci Zgniłosza”

pięćset dziewięćset

zza gór zza rzek

ze stawów z trzewi

g. dzie serce przenieś one

g. dzie moja dusza

g. dzie moje ciało

g. dzie moja bardzo wielka wanna

po raz pierwszy

po raz drugi

Z. prze (na) dane

ej wy

grałem choć prze

Li czy Łem

high Q

loł Lee Mary K.

pięćset dziewięćset

zaprze moc

za nie moc

R. O’Strzyga

(Koniec wiersza, koniec spontanicznej remisji w poezję. Teraz nawrót prozy.)

Każdy chciałby wygrać. Startuje pięćset, może dziewięćset. Wygrywa jeden, czasem żaden, gdy kupa nie zanęci Zgniłosza, bo się gremiu żurnemu nic jednomyślnie nie spodobało. Jedna dostaje dyplom, dyplomatkę, włosienicę, golonkę, zwrot kosztów podróży, pochwałę, zachętę, do zobaczenia na następnej e-dycji, proszę pozdrowić od gremium żurnego piękne miasteczko rodzinne.

Reszta płacze i wysyła przez następne pięć lat na wszystkie konkursy. Może się nie opatrzy, może zapomną, może dojrzeją wreszcie, by dojrzeć wielką poezję, prawdziwą sztukę opracowaną w domu, w ogrodzie, w piwnicy? Jeśli nie, to ich strata. Co z nich za poeci, niech się lepiej czytać nauczą, żure niekumate.

A wiersz żyje, trwa, błyszczy, onanizuje się, może nawet utomikuje się, gdy obrośnie w trzydzieści srebrników. Tomik powstanie po roku, po dwóch, po pęknięciu w kroku, po inwazji much, po wydaniu rautu, po kolizji z władzą, po zadaniu gwałtu, wreszcie go wydadzą. Zdjęcie na okładce, dedykacja matce, rozdanie znajomym, później wzrok łakomy.

A co na to prozaicy? Pracuję nad tekstami w wymienionych miejscach i jeszcze na strychu, i jeszcze w autobusie, i jeszcze w czarnych workach zasuwanych na zamek, gdy zabraknie czasu, bo słów do usunięcia jest przecież więcej. Z pięćdziesięciu tysięcy zostanie trzydzieści, a jak dobrze pójdzie, to trzysta tysięcy, bo słowa tłoczą się same, wylatują spod ogona, pchają się pod pióra, nie chcą pryskać na boki, nie umykają, tłoczą się, tłoczą, tłoczą, słyszycie?

Poeci, jakże wam zazdrościmy, my prozaicy, z których słowa wysypują się jak trociny z rozprutej lalki. Wydanie tomiku cienkiego niczym plastikowa deseczka do krojenia cebuli na biwaku o ileż jest tańsze niż wydanie prozy tucznej, ciężkiej, tłustej jak locha, bo świat połknęła nie raczywszy przetrawić, nie raczywszy w bobkach wyrzucić tego, co nie zasługuje na liść laurowy. No i kto nam przeczyta trzydzieści tysięcy słów, a może trzysta? Kto, pytam, tak się poświęci, gdy może przeczytać słów trzydzieści, bez przecinków i kropek, kończąc wytwornie wytrawnym westchnieniem i słodką łzą w oku? Ach, poetą, poetką zostać, trzy słowa pisać w roku, a pozostały czas poświęcać na prozę życia, na różne dojne zajęcia, spotkania kończone na szczycie, przebieżki niespieszne, radosne, z dala od piór i klawiszy, ryty rzeźbione w prywatnej historii, w hałasie i ciszy, z dala od życia lub tam, gdzie właśnie rodzi się życie. No, ale do tego potrzeba talentu, opanowania sztuki powściągu i milczenia.

***

2009-01-07T19:27:00.000+01:00

Na stole w wazonie ustawiłam równo kwiat który przyniosłeś
cięty a tak zielony i żywy
taka soczystość w płatkach i kolcach
choć już przez 21 dni przestaje być czerwony

Bardzo zimne dłonie nieruchome i gasnące
zasnąłeś powoli bardzo długo śpisz
ale ja wiem – to tylko sen
tak przejdziemy przez noc kochanie
i rankiem się obudzisz – przy mnie

zamknęłam wszystkie okna
na szczeble zatrzaski i klamry
przez drzwi nawet oddech nie przejdzie pod progiem
poczekam aż się obudzisz

w domu pachnie już ciężkim kadzidłem
anyżem i wiśniami trochę miętą albo olejkiem paczuli
pachnie dzikim bzem i czym jeszcze nie wiem
ten zapach przepływa sam po podłodze
powoli – nie budzi

kładę się przy tobie – tak po prawdzie to nawet nie wstaję
głaszczę twoje włosy i próbuję napoić się wodą
ale ty już nie możesz odczuwać pragnienia

przez kilka następnych dni kwiat bardzo poszarzał
już nie błyszczą się jego płatki
ale on dalej przecież z tobą obok mnie
tak lekko oddycha że nawet tego nie czuję

Przedzierasz się przez palce
w taki duszno milczącym sposób patrzysz
tylko na mnie cały czas na mnie
twoje oczy tak cudownie szklane paciorki
z malutką iskierką na dnie – tak malutką, że tylko ja widzę
proszę powiedz o czym śnisz tak długo...

bardzo delikatnie dotykam twojej skóry na policzkach
masz przeraźliwie gładkie dłonie
ważne że jesteś cieszę się z tego
każdej zimnej nocy każdego wieczora

płatki powoli opadają
jeden o drugim marszczą się i sinieją
kwiat pochyla się kurczy – znika
już nie jest kwiatem już nie oddycha

na stole w wazonie ustawiłam równo kwiat który przyniosłeś
cięty od góry przedramion głęboko
wraca soczystość w płatkach i kolcach
być może taką będziesz potrafił mnie kochać

nie obudziłeś się kochanie
dobrze bo ja zasnęłam

2008-12-29T09:00:00.002+01:00

Jestem twoją Panią
boginią magicznych słów
zwą mnie Freja
śród wojen i miłości
jestem wojną i miłością
nie obce mi ból i rozkosz
bo jedno nie istnieje bez drugiego
miłość na przemian z nienawiścią
w boskim świecie widnieje zdrada
wybacz im Odynie
wybacz
lecz taki jest człowiek
nie człowieka nie nimfę nie boga
miłość ominie
jeden z warunków istnienia
nad urwiskiem stoję i czekam
Wikingu czy ugniesz się pod mym spojrzeniem?

Wiosna

2008-12-29T08:48:00.001+01:00

Majowy skowronek kwili na oknie
I ty w te 8 godzin na cmentarzu
Łaskoczesz mnie trawą po policzku
Zaaferowany żuk pośpiesznie ucieka z drogi
Bo wie, że idzie miłość
A on dopiero szuka własnej

Zima

2008-12-29T08:45:00.001+01:00

W białym puchu zanurzam dłonie
Czuję twój oddech na karku
Świat tonie w blasku księżyca
Ciepło
Czuję ciepło w ten mroźny poranek
Gdy słońce jeszcze śpi
To twoje ciepło
Nasze
I sto oddechów śród kilku słów
Należy do nas

2008-12-18T07:08:00.000+01:00

Gdzie dziś będziesz spać?
co zrobisz. Gdy Cię nie przygarnę
czy poszukasz innego gorącego serca
pełnego łaski i współczucia
jak błąkający się pies poliżesz w rękę z wdzięczności
Gdzie dziś będziesz spać?
chyba nie w tym wersie
chyba nie w tej kamienicy
I zwrotka nie ta, rytmu brak
czy skryjesz się znów w najciemniejszym zakątku mej głowy
Gdzie dziś będziesz spać?

2008-12-12T22:47:00.002+01:00

Nie mówisz już „kiedy”

Tylko ,,jeśli”

Nie stwierdzasz, że „tak”

Tylko pytasz „czy na pewno?”

Odpowiadam „chyba”

Nie mówię „gdy”

Tylko „gdyby”

Nigdy nie mówiłam.

2008-12-01T17:01:00.001+01:00

Nazywam się zimne i nieruszone.
Jestem nieodpowiednie, niedouczone.
Nazywam się tobą i twoją nocną marą.
Nazywam się luminescencją- światło.

Pisany wodami

2008-11-25T22:11:00.000+01:00

dzień taki jak ten
odbity w szybach wystaw sklepowych
i źrenicach w światłach skąpanych
wart jest więcej niż atlantyda

dzień rześkim wieczorem spojony
zmącony powiek napastliwym drganiem
istnieje tylko pomiędzy
licznymi kroplami fantazji

sercem karatów rozlicznych otwieram
podwoje torów i stacji do nieba
łaknę spokoju jak drzewo zwalone
znad pół przymknietych oczu wędrowca

rozplącz zapadłe pęta marzenia
i tchnij w nie krwi osocza kanistry
zdejmij przepaskę na oczy
i pokaż jak myśl może być żywa

2008-11-20T22:39:00.001+01:00

Zamilcz,
niech wrony pójdą spać

nie zabiorą już nikogo

wywieś białą flagę,
ma ładniejszy kolor.

2008-11-10T20:34:00.000+01:00

Zakładam palce na zapadki

Tak śpiewnie bo już nic nie pozostało

Otwieram okiennice

Niecierpliwie bo cisza przestępuje z nogi na nogę

Zamykam oczy mokrymi opuszkami

Znów bo nie chcę oglądać koszmaru

Chwytam włosy w dłoń

Pośpiesznie bo liście zdmuchuje wiatr

Zamykam rozchylone wargi

Wilgotnie bo padał deszcz

Accomplissement

2008-11-10T18:18:00.001+01:00

biegnąwszy przez grodzone makami ogrody
spojrzałem na włosy strapione z tęsknoty
osnute domieszką imbirowej nocy

słońce sypało nad głową kopiejkami skrów
a księżyc wygrywał na cymbałkach melodie
ciszą śpiewaną i półmrokiem

to właśnie
Bóg stworzył siódmego dnia

2008-11-09T23:30:00.001+01:00

tańczę w ciemnościach
zamykam oczy wysuwam ręce
zapuszczam pąki korzenie tańczę jak niewidomy
to chyba koniec krańca ciała

nie jechaliśmy transsyberykiem chciałem
tak długo w ciszy chciałem w jasności z tobą tańczyć
a teraz zrzucam skórę jak żmija
i zimno mi
i okno tak daleko
zimno

nie widziałem nowych miast
czy juz nie ma nic wiecej
do zobaczenia
oprócz ciemności
w której tańcząc
szaleńczo jestem wirtuozem słowa
dla siebie

wysuwam język
głaszcząc skorupę świata
językiem
wszystkimi zmysłami
w ciemnościach
łaknę życia
ale już na ciepło

tanczę w ciemnościach

2008-11-03T20:34:00.003+01:00

Kłamstwo.
Fałsz.
Obłuda.

Cisza-
pada śnieg.

Dlaczego mrozisz
mi oczy?
Nie pozwalasz patrzeć.

Nicość.
Ciemność.
Wolność.

Lecą płatki śniegu.

Dlaczego strzelasz
mi prosto w głowę?
Nie pozwalasz myśleć.

Zima.
Odeszła.

A ja wciąż tu stoję
z przestrzelonymi myślami
z zamarzniętymi oczyma.
Nie widzę.
Nie myślę

niewzruszona.

2008-11-02T19:26:00.002+01:00

Nie, nie potrafisz kochać!
Nie potrafisz śnić!
Słów wypowiadać także nie umiesz
życia ci braknie by żyć
nie masz o co mieć żalu
krzywdzony jedynie przez siebie
graj dalej póki nie skończą się oznaczane karty

2008-11-01T21:10:00.000+01:00

Chochoły się palą się gnieżdzą się gaszą
zapach lawendy nazywasz dymem łzawiącym
brzydota nazwana brzydotą nią pozostaje
a róża bez płatków nie jest kamieniem
tylko różą bez płatków przekwitłą ale kwiatem

Nibyballada o rycerskości

2008-11-01T13:40:00.002+01:00

Było ich dwóch

zapalczywi obrońcy własnego zdania

z żarem w oczach

kibicowałam już tylko jednemu

malutcy rycerze na wielkich koniach

każdy inną dzierżył broń

inna reprezentowali nacje i inny stan

dwa rożne żywioły

całkiem inne twarze i spojrzenia

siłą ciemnego rycerza jest magia pieniądza

bo i słowo nie idzie z nim w parze choć bardzo by chciał

miał niebieskie oczy i do wszystkich żal

drugiego wojownika reprezentowała wiara i odwaga

nie musiał płacić za nie

ni ukrywać swego zdania

prostotą zdobył me serce i przychylność

walka na arenie trwa

jeden chce zdobyć sławę i złoto

drugi chustkę młodej damy

2008-10-30T16:20:00.002+01:00

Nadejdzie sprawiedliwość
rozerwą cię paznokcie Marii Panny
a dla nas rajem patrzeć na twe cierpienie
bo wszystko zapisane i odnotowane
przeliczone
procentowo mianowane
zapisane w Księdze Rodzaju
i na wieki wieków amen

Niech będzie jak kiedyś.

2008-10-30T15:58:00.002+01:00

Niech będzie jak kiedyś… Wczoraj szłam wolno ulicami miasta. Patrzyłam na nie... kiedyś ono było takie inne... kiedy byłam mała... ta kostka na rynku i ulice... . W życiu tak wiele się zmienia... Zaczynasz coś, tworzysz, ale musisz zaprzestać, bo metoda się zmieniła. Patrzę na zdjęcie. Te małe rączki, duże oczy i dołeczki w policzkach... to ja kiedyś. A teraz duże ręce, i dołeczki zanikły… zmieniłam się, fakt. Kolejna karta w albumie... na kanapie w kwiaty, skacze mała dziewczynka. Teraz nie ma i kanapy, i małej dziewczynki... Bo tak wiele się zmieniło! I nadal będzie się zmieniać... Nie chcę! Nie chcę, żeby coś się zmieniało! Niech wszystko zostanie jak jest! Niech nic się nie zmienia... niech będzie jak kiedyś...

Dni są powolne.

2008-10-30T15:58:00.001+01:00

Dni są powolne. Ich sensy kryją zagadki. Gdy się je odgaduje, czas płynie szybko. Zawsze jednak idę tam, gdzie odgadłam zagadkę, gdzie mój pierwszy spacer otulił me bose stopy. Tylu ludzi nie zna tego ciepła, co ja – gdy chodzę po piasku, po wodzie ciepłego Bobru. Świat ma miejsca, gdzie prawie każdy człowiek był. Lecz nad tą cicho szumiącą wodą nie był „każdy”.

Lęk.

2008-10-30T15:57:00.000+01:00

Lęk. Zielone morze. Rzadkość, która oświeca oko. W jednej sekundzie zieleń widać, fale które kołyszą łodzie uspokoiły się. W drugiej sekundzie, fale wywracają łodzie. Na mnie też przyjdzie pora. Wypływam na morze, lecz sprawdzam, bo ja w mojej małej łódce nie znam tej fali co wywróciła me myśli. Pokonać jednak chcę niebezpieczne zdarzenia i myśli. Jednak najbardziej wykształcony psychiatra nie pomoże mi, artysta nie namaluje tego, poeta nie opisze, a ja nie znajdę słów żeby opowiedzieć o tym. Bardzo chciałabym porozmawiać o tym, lecz to trudne. Mały a zarazem duży mój pierwszy, a zarazem ostatni sekret. Życie jest krótkie i lęk otacza mnie ze wszystkich stron. Nie wiem czy zdążę wykrzyczeć ,, Przepraszam’’ do Boga. Czas jest krótki, mam pare chwil.

2008-10-26T13:05:00.001+01:00

chcę namalować niebo na Północy
ale mam za mało niebieskiego

chcę cię znaleźć i z tobą leżeć
w oszronionej trawie naszych polan

osłonić od mrozu moim płaszczem
i rozgrzać dłonie ciepłym oddechem

czekam
czekam
już tylko na wiatr

2008-10-26T12:26:00.002+01:00

drgają struny
szeleszczą jedwabie
krążymy w niemym tańcu

będę tutaj

Biała Dama

2008-10-25T18:55:00.000+02:00

Ernestowi zawsze wydawało się, że jego życie jest szczęśliwe i w rzeczywistości było takie. Mieszkał z rodzicami w suterenie trzypiętrowej kamienicy należącej do zamożnej rodziny. W zamian za użytkowanie dwóch pokoi, rodzice chłopca pracowali dla jego mieszkańców. Matka gotowała. Lubiła eksperymentować w kuchni i to był jej atut. Chlebodawcy zawsze dostawali jakieś wyrafinowane, smaczne danie. Ojciec Ernesta był z zawodu ogrodnikiem. Mimo że za domem znajdował się wielki ogród, najęto go jako szofera pani domu.
Biała Dama Anglii, jak nazywał ją chłopiec dla celów własnych i koleżeńskich, była pięćdziesięcioletnią, skromną i dobrotliwą osobą. Jednocześnie zdawać by się mogło, że nie umie żyć bez świata a świat bez niej. Słabość miała do wystawnych przyjęć (na kameralne poniżej stu dwudziestu osób nie chodziła). Zawsze potrafiła dbać o efektowny strój i staranny, nieprzerysowany makijaż. Drugą radością jej życia były kapelusze. Ernest zastanawiał się czy kiedykolwiek opuszcza kamienicę bez nakrycia głowy. Często widział ojca wnoszącego z bagażnika samochodu do mieszkania mniejsze i większe okrągłe pudła. Nigdy nie pytał się nikogo co w nich się znajduję, gdyż postanowił, że któregoś dnia sam to sprawdzi. Podejrzewał tylko, że w takich okrągłych pudłach mogą być sprzedawane kapelusze, które szefowa rodziców tak ubóstwiała.
Był też Karol, kilkunastoletni syn Białej Damy. Jej oczko w głowie, jej duma, jedyny mężczyzna życia. W okresie kiedy Ernest przeżywał swoje beztroskie dzieciństwo biegając z przyjaciółmi po ogrodzie, rzadko widywał Karola, Który uczył się w najlepszych Londyńskich uczelniach.

Był zwyczajnym i konwencjonalnym chłopcem. Jak wypadało „chłopcu z okolicy” miał popęd do zbierania znaczków pocztowych, przezywania sąsiadek w dosyć niewybredny sposób i ciągnięcia piegowatych koleżanek za ich długie, gęste warkocze. Przynajmniej raz w miesiącu, wybijał jakieś okienko przy pomocy procy. Chłopcy, którzy nie zrobili tego w ustalonym terminie lub zostali przyłapani na gorącym uczynku przez kolejne dwa tygodnie byli dla swoich przyjaciół obiektem żartów i nagannych epitetów. Jednak potem wracało wszystko do normy i rozluźniony węzeł przyjaźni szybko stawał się znowu nieśmiertelny.
Była wiosna. Bardzo ciepła tego roku. Ernest siedział na szerokim, zewnętrznym parapecie kuchennego okna i patrzył na ogród przesycony różnymi odcieniami zieleni. Miała na sobie białą suknię do samej ziemi. Długie, czarne włosy przewiązane lekko gumką. Podlewała kwiaty chodząc po całym ogrodzie od rabatki do rabatki. Nie miała na celu, ani nawet nie była świadoma tego, że tym wędrowaniem między bratkami a różami zaburzyła spokojny rytm serca u chłopca siedzącego nieopodal. Ernest wiedział od kolegów, że „nowa ogrodniczka” ma na imię Sanit i jest już starsza bo ma dobre dwadzieścia pięć lat. On niemal od razu zwrócił uwagę na jej jeszcze dziewczęcą twarz i figurę, ozdobioną wypukłościami dorosłej kobiety.
Tak, patrzeć na Sanit było w tej chwili najbardziej absorbującą rzeczą na świecie. Gdy dziewczyna spojrzała na niego automatycznie oblał go zimny pot. Uciekł ulicę dalej stłuc szybę w starej kamienicy. Zbliżał się już koniec maja i musiał się „rozliczyć” kolegą z jakiejś zestrzelonej szyby.
Tej nocy długo nie mógł zasnąć z powodu „kobiety o dziewczęcych kształtach” i nie tylko… Coś się stało i chyba robię się dorosły, pomyślał.

Było już po ósmej wieczorem, kiedy światła czarnej limuzyny zniknęły za zakrętem. Właścicielka kamienicy pojechała na jakąś spektakularną imprezę. Tylko matka krzątała się w kuchni zmywając naczynia po kolacji.
Chłopcy szybko znaleźli się w głównym holu na drugim piętrze. Na podłodze wyłożonej płytkami stały donice z paprociami o imponujących wielkościach. Na ścianach wisiały obrazy przodków jakiegoś wielkiego klanu. Ciemne, drewniane schody nadawały olbrzymiemu wnętrzu ciekawego klimatu i dostojności. Ernest z przyjaciółmi zapukali do pokoju, który był na wprost schodów. W pokoju tym mieszkała Sanit, która jako garderobiana Białej Damy zgodziła się oprowadzić chłopców po jej pokojach. Wyprawa odbywała się w wielkiej konspiracji. Trzymając pęk kluczy Sanit czuła się niczym kolaborantka zdradzająca powierzoną jej tajemnice z czyjejś intymności.
Dziewczyna poprowadziła ich długim i wąskim korytarzem. Skręcili w prawo i ujrzeli olbrzymie drzwi. Gdy po dłuższej chwili Ernest zebrał w sobie odwagę i otworzył drzwi, do nozdrzy wszystkich wdarł się jeden wielki zapach; a może trafniej by powiedzieć, że była to kakofonia wielu zapachów. Tak czy inaczej wszystko to pochodziło z dużej toaletki pod oknem w rogu pokoju. Stały na niej buteleczki o przeróżnych kształtach, wielkościach i przeróżnych barwach zawartych w nich cieczy. Wśród tych perfum stało kilka małych skrzyneczek, w których Biała Dama trzymała swoje kosmetyki. Jak zawsze Sanit twierdziła, właścicielka miała ich pełno albo jeszcze więcej.
Ale to było nic w porównaniu z tym co dla chłopców było najciekawszą tajemnicą i prawdziwą przyczyną tej niecodziennej dla nich eskapady Dziś był ten dzień w którym miał skonfrontować rzeczywistość ze swoimi wyobrażeniami. Na włóczęgę po zakazanym terytorium, Ernest zabrał Davida i Ediego – swoich najlepszych kumpli. Koledzy chłopca również zauważyli, nadmiar okrągłych pudeł wnoszonych do domu.
Dziewczyna zaprowadziła ich do sąsiedniego pokoju, w którym mieściła się sypialnia. Łóżko pani domu było wielkie i starannie posłane atłasową narzutą. Nie miało ani baldachimu ani tuzina malutkich poduszeczek zakrywających posłanie, jak to wyobrażała sobie matka Ernesta i zapewnie wszystkie matki w mieście. Po lewej stronie łóżka stała wielka biała szafa z wytłaczanymi ozdobami po bokach. David pierwszy podszedł do szafy i po chwili wahania otworzył oba skrzydła. Zdumienie chłopców było wielkie. W głębokiej i wysokiej do samego sufitu szafie, piętrzyły się okrągłe pudła, Małe i duże, w koty, w kwiaty cięte, serpentyny, w Mona lizy . Nie było tam żadnego banalnego motywu a wszystko było poukładane bardzo starannie. W pewnym momencie Ernest wyciągnął rękę aby wziąć z szafy jakieś pudło i wtedy Sanit wypowiedziała zdanie, które przez cały czas tkwiło w podświadomości obecnych. „Ernest, niczego nie dotykaj! To jest pokój naszej Królowej’. Lekko się uśmiechnęła i dodała żartem: „Proszę się zachowywać jak przystało w obecności kapeluszy Angielskiej Damy” poczym zamknęła szafę. W Sypialni stały jeszcze dwie inne większe szały. Dziewczyna poinformowała nas, że mieszczą one w sobie całą garderobę królowej. „Jeśli chcecie zobaczyć jej osobistą bieliznę…” powiedziała Sanit i po chwili wszyscy śmialiśmy się bardzo głośno.
Kiedy salwy śmiechu zostały z trudem stłumione cała piątka zeszła na dół do kuchni. Pomieszczenie było solidnie posprzątane. Chłopcy usiedli wokół stołu a Sanit zabrała się do gotowania mleka aby przyrządzić pyszne gorące kakao. W międzyczasie skarżyła się kolegą, że chudzielec Karol smali do niej cholewki a tak naprawdę cały czas przesiedzi na uniwersytecie i nigdy go w domu nie widać. Ernest i przyjaciele spojrzeli na siebie porozumiewawczo. Po raz kolejny doszli do wniosku, że kobiety mówią bardzo chaotycznie. Nigdy się nie wie jaki jest sens ich wypowiedzi i o co im naprawdę chodzi.
Dziewczyna podała kubki z gorącym kakałem i sama usiadła do stołu Edi wyją z kieszeni spodni talię kart, przetasował i rozdał między towarzyszy. Grali w wojnę. Pierwszą rozgrywkę wygrał Ernest kładąc kartę jako ostatni. Wszystko przebiła Dama wino.

"Rzewamięchać ;)"

2008-10-25T00:40:00.000+02:00

Chciałbym Cię widzieć na dworze,
jak pieścisz me oczy w technikolorze
i głębia Twych oczu jest niczym morze,
a nad nimi rzęsy piękne jak zorze ;)

Pobudzasz me zmysły jak dobra kawa,
jestem przy Tobie wariat, jesteś jak trawa,
w bezkresie spojrzenia co jest jak ława,
i myśli tak ostrych, jak ostra jest agawa ;)

Więc daj się złapać choć dziś pod ramię,
z dala od paranoi, że Cię słodko mamię,
lub Cię dziegdziem namiętnie karmię,
o nie myśl tak, bo chyba się zhańbię ;)

Bo ja bym chciał Tobą oddychać,
i dzień swój przed Tobą jak żuk popychać,
a wieczorami z emocji tak silnych zdychać,
Oj kochać chcę, oj Ciebie chcę kochać ;)

2008-10-22T22:39:00.002+02:00

źli państwo przyszli palić mosty na wstążkach
obwiązanych cekinami nużącymi oczy
mosty na wstążkach się palą się łuszczą
jak ciała nad ranem wyżute ze wstydu

mosty się gaszą w rwącej rzece odchodów
wymiocin i wspomnień zmieszanych z błotem
jak gdyby one warte siebie i obdarte ze skóry
zero szacunku i sentymentu kiedy rwie żołądek

porywa biały kruk nić porozumienia i zżera
bez łezki ni z oka ni z krocza ni szmaty
z krwi nie pożałuje a juz łez tym bardziej
bez litości na pokaz bo chciał być czarny

-------------------------
tym wierszem otwieram mój maleńki-dlamniewielki projekt "Mosty wiszące na wstążkach". Zapraszam :)

2008-10-20T18:28:00.005+02:00

Tamtej zimy miałam szary płaszcz,
i czerwone rękawiczki
i szalik
i oczy też miałam czerwone
z żalu chyba,
a wszystko kręciło się wokół mnie
nosiłam ciężkie papierowe torby
wypełnione powietrzem
chodziłam po śniegu
w sandałach
i było mi dziwnie gorąco
to dlatego że miały czerwone rzemyki
jak moje oczy,

Na anomalii więc stanęłam
pogodowej rzecz jasna,
a dotknęła mojej duszy
gdzieś pod koniec stycznia
zwariowałam
zatoczyłam krąg
parę orłów na śniegu
i to
z żalu chyba

inspiracja: dziwne, bo "mru mru" chyba :P rzecz jasna - muzyka

2008-10-19T22:45:00.001+02:00

jak głęboka jest przepaść dolina piaskownica
i jak długo potrafisz w niej kopać
żeby mnie znaleźć
dłoń wystającą z gleby

jak ciężko ci jest nieść me zdrętwiałe ciało
i co w ogóle chcesz zrobić
nie ma już nawet gałek
moich pięknych oczu

pokroisz mnie
wlejesz do kieliszka
zobaczysz
jak tani i pospolity jestem

złoty dwadzieścia z biedronki
pakowany po osiem na zgrzewkę
nie trzeba mnie nawet wyjmować z wózka
wystarczy powiedzieć
made in poland
made for bitterness
żałować że się wypiło

2008-10-19T21:37:00.002+02:00

wyjdź... . chłodno tu.

niepotrzebnie wtłaczasz mi do płuc wiatr.

nie chcę go.

twoje malinowe oczy

i malinowy uśmiech

wciąż tkwią na mojej szyi.

wypłowiałym gestem wskaż mi krzesło.

usiądę. zatrzasną się powieki.

A ty idź!

Wyjdź cicho, szybko.

zapamiętam tylko szept

twoich stóp.

i moje lekkie kołatanie serca. .. .

do nieba.

za daleko chciałbyś dojść.

nie idź

spadniesz

ja wiem

2008-10-19T11:29:00.000+02:00

stary człowiek
głaszcze wilka
srebrna sierść błyszczy pod pomarszczoną dłonią

tylko oni milczą
w tej głośnej dolinie

2008-10-12T14:33:00.003+02:00

Znikniesz,
nikt nie będzie wiedział po co
i dlaczego...
Zakręcisz się w szarym dymie,
balony wypełnione
myślami
niczym powietrze
ulecą w przestworza...
Zawirujesz obijając się o ściany
ciasnych korytarzy,
nie ty pierwszy,
nie ostatni.

Z czym do ludzi?

2008-10-12T14:25:00.002+02:00

Wydobądź zazdrość-
niewidzialną szablę,
magiczną broń,
która obroni Cię przed
ludźmi
Stań na wprost mnie
i powiedz, że nie chcesz
a zamienię się w kamień
Idź na wojnę, zabierz miecz,
tak jak to robili kiedyś
tak jak to robią teraz

Promiaro Otoczeń II

2008-10-07T21:59:00.001+02:00

zamieniam wspomnienie w zapach
zamieniam marzenia na wzruszenia
wymieniam siebie w kantorze
wymieniam źrenice z kocich na czarcie
wymiatam z zakątków to co zapomniane
przywracam nastroje nuty i odcienie

wracam się umysłowo nie cofam
się przed niczym
nawet przed tym co było mi cierniem
na łodydze róży pięknej wyrosłej
na bagnie skazanej na śmierć
upadłej przez wiatr
nie bagno nie przez przymrozek
lecz chłód człowieka
omszałej i niespryskanej
pachnącej karmelem i dżinem
prażacym z herbaty
rzeczywistosci nieprzywracalnej

to wszystko jedno wielkie
wspomnienie i kszałt
w tęczówce pisanym dymem kadzidła

2008-10-07T07:04:00.002+02:00

taniec dwóch ciał
ekstaza
szaleństwo
lekki dotyk
powiew wiatru
łzy
cichy okrzyk
ledwo słyszalny
westchnienie
a wszystko wśród powietrza

2008-10-07T07:03:00.001+02:00

roztrzaskałam twoją głowę

o kant ściany

podeptałam pamiętniki

a potem

potem obudziłam się

2008-10-05T16:32:00.000+02:00

Niech świat krzyczy,

Ty milcz.

Zakryj dłonią usta

i złotem jesieni wymaluj

sobie ciszę...

Niech przyjdzie i uspokoi

przyspieszony oddech

twoich myśli.

A wiatr ukołysze ci sumienie

i znów staniesz się liściem,

Rudym podszyciem, na którym

Układają się zmęczone stopy...

Il neige. (a nazbyt dosłowny wiersz)

2008-10-05T13:40:00.002+02:00

Zimno mi w dłonie, uszy i pierś.
W środku, na zewnątrz, na wskroś.
Spadł śnieg na ścieżkę i znaki.
Wiatr porwał wełniany szal.
Na drutach nie zrobię drugiego.

Wołanie, upadek i cisza.
Tchnienie i bezdech.

Kwiaty zamarzły.
Nie widzę już nieba.

2008-10-01T22:18:00.003+02:00

Otworzyłem.
Słońca kolbę zamkniętą zachodem,
pomrukiem w zachwycie muśniętą.
Nasz dom złocony spokojem
i ciszą graną strunami, przyśniętą.
Zaczynam od Ciebie posiłek
przy stole rzeźbionym nadtroską.

Nie budź mnie,
proszę.

Kailea II

2008-10-01T22:18:00.001+02:00

Ma swoją suknię w żonkile,
ma włosy w promienie.
W głowie łąke tulipanów.
W dłoniach widnokrąg.

Weszłaś ot dzisiaj w herbatę po trzeciej.
Karmelową skórą słodziłaś
stygnącą z dnia na noc.

Spojrzałaś mi prosto pod płuco i rzekłaś,
że jednak potrafię kochać.
Herbatę, deszcz i londyńskie metro
wpół do czwartej nad ranem.

A potem podałaś mi ester z propanowych kwiatów.
Kazałaś mi wąchać aż sam uwierzę,
że metro o poranku bez Ciebie,
nie jest herbatą ni deszczem.

Wojna

2008-10-01T21:18:00.001+02:00

bolesna pełnokrwista dogłębna

bez karabinów i strzał

bez artylerii i hucznych salw armatnich

wojna gestów słów kłamstw

dość trójkątów

zamazanych linii bezpieczeństwa

niedopowiedzianych słów kłamliwej przyjaźni

ból zdrada krew pustka

krzyk rozpacz herbata ostrze

cisza spokój ukojenie mróz

zimna wojna

kocia wojna

magiczna wojna

i spokój po burzy

wiara zemsta szpieg wspomnienie

koniec sprawiedliwość

dopadnie cię po drugiej stronie

2008-09-30T21:19:00.001+02:00

Mogę to

powiedzieć
wyszeptać
przeliterować
napisać kredą na ulicy
nasączyć kartkę granatowym atramentem
wykrzyczeć
wywrzeszczeć
oznajmić całemu światu

Kocham Cię!

chodź, nie leż tak (piosenka)

2008-09-29T18:55:00.002+02:00

Ekhem, ekhem... to tekst mojej pierwszej piosenki. Aktualnie czekam, aż mój brat nagra podkład do mojej melodii. Może wyjść fajnie :P

_______

czekam już na miękki mrok
chcę czuć krew pod swoją skórą
chcę powoli kołysać myśli
nie ma nic prócz mleka z miodem

za regałem czai się licho
nie podnoszę wzroku znad książki
na zegarze rozmyte wskazówki
uciekają półgłosem chichocząc

chodź, nie leż tak
chodź, nie leż tak
chodź, nie leż tak
chodź, nie leż tak

przyszła noc pod moje drzwi
nie ma butów i nie ma płaszcza
a ja tulę do siebie poduszkę
nasłuchując cichego pukania

chodź, nie leż tak
chodź, nie leż tak
chodź, nie leż tak
chodź, nie leż tak

2008-09-27T23:41:00.001+02:00

zielonooka czarownica

mała czarownica

bogini wśród wód

i wiking

z mieczem o srebrnej poświacie

pradawną magią omotany

to ich noc

to ich sen

pochylił długie włosy nad jej twarzą

nie ma już zła

to nasz świat

patrzmy razem w górę

dotknijmy gwiazd

nie bójmy się już swych łez

one płyną z miłości

gorąca krew

wampirza krew

nasyć się światłem księżyca

słońce wciąż wschodzi

wstaje nowy dzień

w twoich ramionach

2008-09-27T22:38:00.002+02:00

otuliłam cię swymi łzami
związany przez słowa
i koncert już się zaczął

Zainspirowane wystawą FORMY I LUDZIE

2008-09-27T22:36:00.001+02:00

Starszy pan z kotem na kolanach, zniszczony przez lata, ale i przez świat. Jedyną jego własności jest ten właśnie kot i przybrudzona czapka, która pamięta wiele. Pan Bronisław, bo tak ma na imię, Broniu – mówią ludzie z osiedla. Mieszka w opuszczonym domu o pustych pokojach . Zawsze z tą czapką i z kotem u boku. W brudnym ubraniu, naznaczony życiem. Gdy go mijasz powie „dzień dobry” i lekko się ukłoni, niczym prawdziwy dżentelmen, w łachmanach. Widzą go codziennie, rozmawiają czasem- rzucą parę słów na wiatr. Nikt jednak nie zna go naprawdę, nie wie i nie zastanawia się, dlaczego, po co tu jest, jaki ma w tym cel. Opiekunem pana Bronia jest czarno-biały kot Gacek. To dziwne stworzenie, w jego lekko przymrużonych oczach kryje się historia pana Bronia i wszystkie prawdy wszechświata. Nie wiadomo ile ma lat- są ze sobą od zawsze. Gacek lubi małe dzieci, daje się głaskać pani spod 7, ale do sklepowej Lidii, która plotkuje nigdy nie podchodzi. Gackowi i Bronisławowi dobrze ze sobą, wydaje się, że nic im nie brakuje. Wciąż bacznie obserwują. Mają swoje zdanie i rozmawiają po cichu. To opiekunowie osiedla, niczym dobre duchy strzegą go przed złem. Jak dobrze, że pan Bronio ma swego Gacka.

w za ciasnych stringach

i dodatkami w panterkę

jej dredy sprzeciwiają się temu

znów się sprzedaje

pozuje dla pieniędzy

niby nie ma wyboru

lecz czy na pewno

typowa poza za 3,50 plus vat

by zapewnić MU przyszłość

dodatkowe kilogramy po ciąży nie ułatwiają życia

zaprzedaje fotografowi duszę

myślami daleko przy niebieskiej kołysce

z uśmiechem czułym i przeblaskami tęsknoty

Eine Frage

2008-09-26T19:37:00.003+02:00

und ich schweige
um den Augenblick mit einem Flüern nicht zu blasen

ich schaue nur auf dich
so wie ich berührt werden möchte
und du lächelst
wie ich immer in der Dunkelheit geträumt habe